Verjaardagen, kerst, een trouwdag of de sterfdag zelf... Het eerste jaar na een verlies voelt vaak als een uitputtende hindernisbaan van confronterende datums. Feestdagen draaien normaal gesproken zo nadrukkelijk om 'samen zijn', dat de lege stoel aan tafel juist op deze dagen oorverdovend stil is. Laten we meteen het allerbelangrijkste afspreken: je hoeft op deze dagen absoluut niet 'sterk' of gezellig te zijn.
De beruchte aanloop naar de datum toe
Het is iets wat ik in de eerste jaren na het overlijden heel sterk ervaarde: de weken en dagen voor een belangrijke datum zijn vaak nog slopender dan de dag zelf. Ik maakte de datum of dag zo groot in mijn hoofd, wat ervoor zorgde dat er een gigantische spanning in mijn lijf werd opgebouwd. Nu later leerde ik dat het je brein is dat zich letterlijk schrap zet voor de klap.
Dus weet dat dit een hele logische reactie van je lichaam is. Vaak ben je op de dag zelf zo gefocust (of draai je simpelweg op de adrenaline), dat je de uren verrassend 'goed' doorkomt. De echte emotionele klap en de fysieke uitputting volgen dan pas in de dagen erna. Zo merkte ik zelf dat ik de dagen erna echt behoefte had aan huilen en het verdriet toelaten, aan het besef dat het weer een jaar of gebeurtenis zonder mijn vriend was. Ik wilde geen mensen zien en alleen maar in mijn eigen bubbel zitten. Geef jezelf dus echt de ruimte en plan de dagen na zo'n datum niet te vol vanwege de vermoeidheid waarmee het gepaard gaat.
Je mag tradities loslaten (er 'moet' niets)
Oude tradities - zoals dat vaste kerstdiner of het vieren van een verjaardag - kunnen ineens verstikkend of te pijnlijk voelen. Gun jezelf hierin alle vrijheid. Je mag oude tradities overslaan, ze compleet veranderen en naar eigen inzicht vormgeven, of besluiten om de hele dag onder een deken op de bank te blijven.
Wat voor veel mensen wel veel rust geeft, is het creëren van een nieuw, piepklein ritueel dat helemaal van jou is. Iets kleins waarmee je de dag toch markeert. Dat kan het eten van hun favoriete taartje zijn, een moment nemen met je reflectieboek, of in je eentje een stiltewandeling maken. Je eert degene die je mist, maar op een manier dat jou iets van energie geeft of in ieder geval niet op een manier die al jouw energie opslokt.
